Tu jesteś: Strona główna > Pomoc publiczna > Informacje dodatkowe > FAQ

FAQ

podziel się

1. Jak ustalić dzień udzielenia pomocy w przypadku ustawowego zwolnienia z podatku od nieruchomości ?

   W odniesieniu do mechanizmu udzielania pomocy publicznej w formie ustawowego zwolnienia z podatku od nieruchomości należy rozróżnić, ze względu na dzień udzielenia pomocy, pomoc udzielaną osobom fizycznym i osobom prawnym. W przypadku pomocy udzielanej osobom prawnym dniem udzielenia pomocy jest ten, w którym upływa termin złożenia deklaracji podatkowej tzn. 15 stycznia. Pomoc udzieloną takim podmiotom należy wykazywać w sprawozdaniu za pierwszy kwartał danego roku oraz w sprawozdaniu rocznym.

   W przypadku osób fizycznych, które nie składają deklaracji podatkowych dotyczących podatku od nieruchomości, za dzień udzielenia pomocy należy uznać dzień, w którym upływa termin płatności kolejnej raty podatku, tzn. 15 marca, 15 maja, 15 września i 15 listopada. Oznacza to, iż informacja o udzieleniu takiej pomocy powinna się znaleźć w każdym sprawozdaniu kwartalnym z odpowiednią datą (i analogicznie w sprawozdaniu rocznym). W odniesieniu do kwestii uwzględniania w sprawozdaniach o udzielonej pomocy publicznej ewentualnych korekt składanych przez podatników w ciągu roku, dotyczących złożonych wcześniej deklaracji, istnieje możliwość uwzględniania zaistniałych zmian (głównie w zakresie wartości udzielonej pomocy) w zakresie, w jakim są one znane podmiotowi udzielającemu pomocy na dzień sporządzania sprawozdania rocznego. Z tego wynika, iż wszelkie zmiany, korekty i aktualizacje w stosunku do danych wykazanych w sprawozdaniach kwartalnych można uwzględnić w sprawozdaniu rocznym poprzez dokonanie aktualizacji odpowiednich pozycji lub ich usunięcie (np. w przypadku unieważnienia wydanych wcześniej decyzji).

   

2. Czy pomoc przyznawana na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz. U. Nr 155, poz. 1287 ze zm.) podlega obowiązkowi notyfikacji do Komisji Europejskiej?

   Odpowiadając na to pytanie, należy rozpatrzyć trzy sytuacje:

   1. Przed akcesją zostały wydane decyzje o warunkach restrukturyzacji oraz decyzje o zakończeniu restrukturyzacji - pomoc publiczna została udzielona i zrealizowana (nastąpiło stwierdzenie umorzenia należności) przed dniem akcesji, dlatego też w odniesieniu do tych przedsiębiorców nie jest konieczne podejmowanie jakichkolwiek działań prawnych - nie podlegają one ocenie Komisji Europejskiej.
   2. Przed akcesją zostały wydane jedynie decyzje o warunkach restrukturyzacji - w chwili obecnej możliwe jest wydawanie przez właściwe organy restrukturyzacyjne decyzji o zakończeniu restrukturyzacji przedsiębiorstw. W związku z tym, iż w przedmiotowej sprawie miało miejsce udzielenie pomocy przed akcesją, nie podlega ona zgłoszeniu do KE, a tym samym nie stosuje się do niej przepisów rozdziału 2 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (tekst jednolity - Dz. U. z 2007 r. Nr 59, poz. 404 ze zm.) dotyczących postępowania notyfikacyjnego.
   3. Przed akcesją nie zostały wydane decyzje o warunkach restrukturyzacji - pomoc nie powinna być udzielana bez stanowiska Komisji Europejskiej o jej zgodności z rynkiem wewnętrznym (decyzja o warunkach restrukturyzacji, tym bardziej decyzja o zakończeniu restrukturyzacji nie powinny być wydawane bez decyzji KE). Przedmiotowa pomoc nie została jeszcze udzielona (przyrzeczona), pomimo iż postępowanie w przedmiocie umorzenia należności publicznoprawnych zostało wszczęte przed akcesją. Z tego względu podlega ona zgłoszeniu do KE jako pomoc nowa, zgodnie z art. 108 ust. 3 TFUE, w trybie określonym ustawą o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej. Należy przy tym rozróżnić sytuację małych i średnich przedsiębiorców od sytuacji dużych przedsiębiorców:

   • duży przedsiębiorca - zgodnie z art. 13 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, podmiot ubiegający się o pomoc powinien wystąpić do Prezesa UOKiK z wnioskiem o wydanie opinii o planowanej pomocy indywidualnej na restrukturyzację. Do przedmiotowego wniosku powinny być dołączone informacje, o których mowa w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 26 października 2004 r. w sprawie informacji przekazywanych w celu wydania opinii o planowanej pomocy publicznej (Dz. U. Nr 246, poz. 2467, ze zm.), plan restrukturyzacji (zawierający niezbędne elementy określone w ww. rozporządzeniu) oraz opinie podmiotu lub podmiotów udzielających pomocy (w szczególności organów restrukturyzacyjnych, o których mowa w ustawie o restrukturyzacji) o możliwości udzielenia pomocy na zasadach określonych w planie restrukturyzacji. Po wydaniu opinii o zgodności planowanej pomocy z rynkiem wewnętrznym przez Prezesa UOKiK (lub w przypadku opinii o niezgodności planowanej pomocy z rynkiem wewnetrznym, po podtrzymaniu przez podmioty udzielające pomocy zamiaru jej udzielenia) dokonana zostanie notyfikacja przedmiotowej pomocy do Komisji Europejskiej, zgodnie z art. 108 ust. 3 TFUE, która oceni zgłoszony jej projekt pomocy biorąc pod uwagę postanowienia wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw (Dz. Urz. UE C 244, 1.10.2004). Należy przy tym zaznaczyć, iż pomoc nie może być udzielona (decyzja o warunkach restrukturyzacji nie może być wydana) do czasu wydania przez KE decyzji o jej zgodności z rynkiem wewnętrznym;

   • mały lub średni przedsiębiorca - możliwe jest udzielenie pomocy (wydanie decyzji o warunkach restrukturyzacji) bez konieczności jej indywidualnej notyfikacji do KE, na podstawie programu pomocowego opracowanego przez Ministerstwo Finansów (chyba że planowana pomoc, wraz z inną pomocą na restrukturyzację przewidzianą w planie, przekracza równowartość 10 mln euro lub przedsiębiorca ubiegający się o pomoc przejął aktywa przedsiębiorcy, który korzystał z pomocy na restrukturyzację, lub też przedsiębiorca ubiega się o udzielenie pomocy na restrukturyzację przed upływem 10 lat od zakończenia lub zaprzestania realizacji poprzedniego planu restrukturyzacji; we wskazanych sytuacjach konieczne jest dokonanie indywidualnej notyfikacji pomocy). Przedmiotowy program uzyskał w dniu 21 grudnia 2005 r. akceptację Komisji Europejskiej. Został on wprowadzony do polskiego porządku prawnego w formie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 września 2006 r. w sprawie szczegółowych warunków udzielania małym i średnim przedsiębiorcom pomocy publicznej na restrukturyzację niektórych należności publicznoprawnych (Dz. U. Nr 169, poz. 1202), które weszło w życie w dniu 10 października 2006 r. (program pomocowy PL 52/2004). Program ten obowiązywał do dnia 31 października 2007 r. Następnie, wskutek ponownej notyfikacji, decyzją z dnia 20 sierpnia 2008 r. Komisja Europejska wyraziła zgodę na przedłużenie okresu jego obowiązywania. Program przedłużający otrzymał nowy numer referencyjny N 21/2008.

    

   

3. Czy informacje o udzielonej pomocy publicznej są objęte tajemnicą służbową?

   Zgodnie z przepisem art. 41 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z 2007 r. Nr 59, poz. 404 ze zm.), tajemnicą służbową objęte są informacje dotyczące beneficjenta pomocy oraz podmiotu ubiegającego się o pomoc, z wyjątkiem informacji o wielkości i formie udzielonej mu pomocy oraz jej przeznaczeniu, podstawie prawnej, a także podmiotach udzielających pomocy.

   
   

   Definicję tajemnicy służbowej określa przepis art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 22 stycznia 1999 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz. U. Nr 11, poz. 95 z późn. zm.), zgodnie z którym tajemnicą służbową jest informacja niejawna niebędąca tajemnicą państwową, uzyskana w związku z czynnościami służbowymi albo wykonywaniem prac zleconych, której nieuprawnione ujawnienie mogłoby narazić na szkodę interes państwa, interes publiczny lub prawnie chroniony interes obywateli albo jednostki organizacyjnej.

   
   

   

4. Czy rozkładanie na raty i umarzanie kosztów egzekucyjnych jest pomocą publiczną?

   Tak. Zgodnie z ustawą z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ egzekucyjny pobiera za czynności egzekucyjne opłaty, których wysokość określono w ww. ustawie. Opłaty egzekucyjne oraz wydatki poniesione przez organ egzekucyjny stanowią koszty, które obciążają zobowiązanego. W przypadku, gdy zobowiązany jest podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą oraz spełnione są wszystkie przesłanki wynikające z art. 107 ust. 1 TFUE, wówczas rozkładanie na raty i umarzanie kosztów egzekucyjnych stanowi pomoc publiczną. Dodatkowo należy wskazać, iż system rozkładania na raty i umarzania kosztów egzekucyjnych jest analogiczny do systemu rozkładania na raty i umarzania zobowiązań podatkowych. Ten ostatni uznawany jest za pomoc publiczną. Nie ma więc uzasadnienia dla odmiennego traktowania rozłożenia na raty i umorzenia kosztów egzekucyjnych i zobowiązań podatkowych.

    

   

5. Co należy rozumieć pod pojęciem eksportu i towaru krajowego?

   Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis (Dz. Urz. WE L 379/5 z 28.12.2006) nie ma zastosowania do pomocy eksportowej lub pomocy warunkującej pierwszeństwo użycia produktów krajowych przed produktami importowanymi. Pomoc eksportową stanowi pomoc związana bezpośrednio z ilością eksportowanych produktów, tworzeniem i funkcjonowaniem sieci dystrybucyjnej lub pokryciem bieżących wydatków na prowadzenie działalności eksportowej. Jednocześnie, nie uznaje się za pomoc eksportową środków przeznaczanych na pokrycie kosztów uczestnictwa w targach handlowych, bądź badaniach lub też kosztów usług doradczych potrzebnych do wprowadzenia nowego lub już istniejącego produktu na nowy rynek. Odwołanie do tej definicji eksportu znalazło się w unijnych wytycznych w sprawie krajowej pomocy regionalnej, zgodnie z którymi pomoc operacyjna przeznaczona na promocję eksportu pomiędzy Państwami Członkowskimi jest wykluczona. Ponadto, zgodnie z komunikatem Komisji do Państw Członkowskich na mocy artykułu 108 ust. 1 Traktatu TFUE dotyczącym stosowania art. 112 i 113 Traktatu do krótkoterminowego ubezpieczenia kredytów eksportowych, subsydia eksportowe mają bezpośredni wpływ na konkurencję na rynku pomiędzy rywalizującymi potencjalnymi dostawcami towarów i usług i w związku z tym Komisja Europejska nie aprobuje dopłat eksportowych w handlu wewnątrz Unii.

    

   Biorąc pod uwagę powyższe, należy uznać, iż pod pojęciem eksportu, w świetle rozporządzenia o pomocy de minimis, należy rozumieć zarówno wymianę handlową między Państwami Członkowskimi, jak i wymianę handlową z państwem spoza Unii Europejskiej. W tym kontekście za towar krajowy należy uznać jedynie towar wyprodukowany na terenie danego Państwa Członkowskiego.

    

   

6. Pod jakim kodem wykazać w sprawozdaniu pomoc w transporcie?

   Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 sierpnia 2008 r. w sprawie sprawozdań o udzielonej pomocy publicznej, informacji o nieudzieleniu takiej pomocy oraz sprawozdań o zaległościach przedsiębiorców we wpłatach świadczeń należnych na rzecz sektora finansów publicznych , przewiduje iż pomoc publiczna udzielona w sektorze transportu powinna być wykazywana z zastosowaniem właściwego oznaczenia kodowego określonego dla danego przeznaczenia pomocy, o ile takie przeznaczenie można ustalić w oparciu o podstawę prawną udzielenia tej pomocy. Jeżeli natomiast takie przypisanie nie byłoby możliwe (rozporządzenie nie przewiduje właściwego oznaczenia kodowego), a pomoc udzielana jest w ramach pomocy istniejącej, w odniesieniu do której Komisja Europejska nie zgłosiła zastrzeżeń w ramach procedury przejściowej określonej w załączniku IV do Aktu Przystąpienia lub pomoc udzielana jest po zaakceptowaniu jej przez Komisję Europejską bezpośrednio na podstawie przepisów Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (jako pomoc indywidualna lub na podstawie programu pomocowego, np. program pomocowy nr N 195/08 „Pomoc na inwestycje w zakresie transportu multimodalnego w ramach RPO”) można przyjąć dla celów sprawozdawczych oznaczenie kodowe przeznaczenia pomocy publicznej (kolumna 15 sprawozdania) w postaci znaku „t”. Ponadto konieczne jest wskazanie numeru programu pomocowego lub pomocy indywidualnej nadanego przez Komisję Europejską (kolumna 4 sprawozdania).

    

   W przypadku pomocy w postaci odroczenia terminu, rozłożenia na raty lub umorzenia należności publicznoprawnych, przyznawanej na podstawie ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) przedsiębiorcom działającym w sektorze transportu, biorąc pod uwagę dokonaną zmianę jej przepisów, pomoc ta może być udzielana jedynie na przeznaczenia wymienione w art. 67b ustawy Ordynacja podatkowa, zgodnie z właściwymi przepisami unijnymi określającymi warunki dopuszczalności pomocy na poszczególne przeznaczenia. Tym samym, sprawozdając udzielenie pomocy w transporcie na podstawie powyższej ustawy, właściwym oznaczeniem kodowym, które powinno zostać zastosowane, jest oznaczenie odpowiadające danemu przeznaczeniu, zgodnemu z art. 67b w/w ustawy, a nie symbol „t”.

    

   

7. Kto jest zobowiązany do poinformowania beneficjenta pomocy o numerze referencyjnym programu pomocowego?

   Kwestię informowania o numerze referencyjnym programu pomocowego reguluje rozporządzenie nr 271/2008 z dnia 30 stycznia 2008 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 794/2004 w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz. Urz. WE L 82 z 25.03.2008). Zgodnie ze zmienionym na mocy tego rozporządzenia art. 3 ust. 6 rozporządzenia nr 794/2004, w przypadku udzielania pomocy publicznej, podmiot udzielający pomocy zobowiązany jest do poinformowania beneficjenta pomocy o numerze referencyjnym programu pomocowego, na podstawie którego udzielana jest pomoc (numer referencyjny przydzielany jest przez Komisję Europejską). Wymóg podawania numeru referencyjnego programu pomocowego nie obowiązuje w odniesieniu do środków fiskalnych, tj. w przypadku programów przewidujących udzielanie pomocy w formie ulg podatkowych bezpośrednio na podstawie aktu normatywnego, bez wymogu wydania decyzji.

   
   

   

8. Kto i kiedy jest zobowiązany do wydawania zaświadczeń o udzielonej pomocy de minimis?

   Zgodnie z art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U z 2007 r. Nr 59, poz. 404 ze zm.) do wydania zaświadczenia o pomocy de minimis jest zobowiązany podmiot udzielający pomocy, przez który należy rozumieć organ administracji publicznej lub inny podmiot, który jest uprawniony do udzielania pomocy publicznej. W zaświadczeniu stwierdza się, że udzielona pomoc publiczna ma charakter de minimis.

    

    

   Zaświadczenia o pomocy de minimis wydaje się z urzędu w dniu udzielenia wsparcia.

    

   W związku z obowiązkiem stosowania przepisów rozporządzenia Komisji (WE) nr 1998/2006, rozporządzenia Komisji (WE) nr 875/2007 oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 1535/2007, podmioty udzielające pomocy pisemnie informują przedsiębiorcę o kwocie pomocy oraz o charakterze wsparcia, jak również wyraźnie powołują się na odpowiednie rozporządzenie (w zależności od sektora, w którym beneficjent prowadzi działalność).

    

    

   Wzór stosownych zaświadczeń o pomocy de minimis zawiera rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 20 marca 2007 r. w sprawie zaświadczeń o pomocy de minimis i pomocy de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie (Dz. U. Nr 53, poz. 354).

    

   

9. Czy zaświadczenia o pomocy de minimis podlegają opłacie skarbowej?

   Nie. Zgodnie z ustawą o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, podmioty udzielające pomocy wydają beneficjentowi pomocy zaświadczenie stwierdzające, że udzielona pomoc publiczna jest pomocą de minimis. Na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie zaświadczeń o pomocy de minimis i pomocy de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie zaświadczenie o pomocy de minimis wydaje się w dniu udzielenia pomocy, z wyjątkiem pomocy w formie ulgi podatkowej udzielanej na podstawie aktu normatywnego bez wymogu wydania decyzji. W tym przypadku zaświadczenie wydaje się w terminie 2 miesięcy od dnia udzielenia pomocy, przy czym beneficjent pomocy może wystąpić o wydanie zaświadczenia przed upływem ww. terminu.

   
   

   Należy stwierdzić, iż przepisy ustawy i rozporządzenia wprowadzają obowiązek wydawania zaświadczeń o pomocy de minimis przez podmioty udzielające pomocy, nie pozostawiając w tym zakresie elementu uznaniowości. Można więc mówić w tym przypadku o obowiązku wydawania zaświadczeń z urzędu (mimo, iż pomoc może być udzielana na wniosek). Również w sytuacji, gdy w treści decyzji zostaną zawarte wszystkie elementy zaświadczenia należy przyjąć, iż wydawana z urzędu decyzja zastępuje takie zaświadczenie. Co więcej, nawet w przypadku, gdy beneficjent pomocy w formie ulgi podatkowej udzielanej na podstawie aktu normatywnego bez wymogu wydania decyzji wystąpi o wcześniejsze wydanie zaświadczenia należy przyjąć, iż nadal jest ono wydawane z urzędu. Wystąpienie beneficjenta pomocy o wcześniejsze wydanie zaświadczenia może bowiem jedynie skrócić czas oczekiwania na to zaświadczenie, co nie zmienia faktu, iż w przypadku braku takiego wystąpienia podmiot udzielający pomocy jest zobowiązany w terminie ustawowym wydać zaświadczenie z urzędu.

   
   

   Biorąc pod uwagę powyższe wyjaśnienia oraz fakt, iż zgodnie z ustawą o opłacie skarbowej podlegają jej tylko te zaświadczenia, które wydawane są na wniosek zainteresowanego, w ocenie UOKiK zaświadczenia o pomocy de minimis nie podlegają opłacie skarbowej.

   
   

   

10. Czy wsparcie udzielone na prowadzenie działalności w zakresie transportu taksówkami stanowi pomoc publiczną?

    Drogowy transport osób dokonywany taksówkami jest prowadzony w szczególności na terenie miast, a więc ma charakter lokalny. Transport osób taksówkami o charakterze regionalnym i ponadregionalnym jest wykonywany incydentalnie ze względu na wysokie jego koszty. Z tego względu, wydaje się wykluczone, aby pomoc udzielona przedsiębiorcy świadczącemu usługi przewozu osób na bardzo ograniczonym obszarze, mogła mieć negatywny wpływ na wymianę handlową między Polską a pozostałymi państwami członkowskimi UE.

     

    Przedsiębiorcy świadczący usługi transportu osób taksówkami, prowadzą działalność gospodarczą jednoosobowo (są zarejestrowani, jako osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą). Należy więc ich zaliczyć nie tyle do przedsiębiorców małych, lecz do przedsiębiorców mikro. Ich ilość, szczególnie w dużych miastach, jest tak duża, że udzielenie takiemu przedsiębiorcy pomocy nie może zmienić warunków konkurencji na rynku, gdyż uzyskana w ten sposób korzyść, zazwyczaj bardzo niewielka, nie ma wpływu na ceny świadczonych usług transportu nie tylko w średnim, ale również w krótkim okresie. Tym bardziej, że ceny usług za przewóz osób taksówkami są ustalane na takim samym poziomie dla wszystkich przedsiębiorców należących do tzw. korporacji taksówkarskich, a większość z nich należy właśnie do takich korporacji.

     

    Oceniając wsparcie udzielone podmiotowi na podjęcie działalności w transporcie, należy zatem wziąć pod uwagę zakres planowanej działalności. Biorąc pod uwagę fakt, że w Polsce usługi transportowe wykonywane taksówkami mają charakter ściśle lokalny oraz wymagają uzyskania stosownej licencji, wsparcie udzielane podmiotom realizującym takie usługi nie będzie stanowiło pomocy publicznej w rozumieniu art. 107 ust.1 Traktatu TFUE.

     

    Powyższe stanowisko znajduje swoje odzwierciedlenie w decyzji Komisji Europejskiej z dnia 25 kwietnia 2001 r., Nr SG (2001) D/ 288179 w sprawie: Pomoc państwa Nr N 733/2000 - WŁOCHY (Liguria) „Działania regionalne w celu ulepszenia usług transportu publicznego wykonywanego za pomocą taksówek". Komisja pokreśliła, iż wsparcie dla wykonujących usługi taksówkowe, które mają charakter lokalny, a ich wykonywanie uwarunkowane jest uzyskaniem licencji (zezwolenia), nie stanowi pomocy w rozumieniu art. 107 ust. 1 Traktatu TFUE, gdyż nie zakłóca wymiany handlowej między państwami członkowskimi.

     

    

11. Czy istnieje możliwość skorygowania zaświadczenia o udzielonej pomocy de minimis?

    Wprowadzenie przez art. 5 ust. 3 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej obowiązku wydawania przez podmioty udzielające wsparcia zaświadczeń stwierdzających, że udzielona pomoc jest pomocą de minimis, wynikało z obowiązku określonego w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1998/2006, rozporządzeniu Komisji (WE) nr 875/2007 oraz rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1535/2007. Zgodnie z przepisami ww. rozporządzeń, w przypadku, gdy Państwo Członkowskie przyznaje przedsiębiorcy pomoc de minimis, informuje go o kwocie pomocy oraz o charakterze wsparcia. W Polsce przyjętą formą zawiadomienia jest właśnie zaświadczenie, które stanowi urzędowe potwierdzenie określonych faktów lub stanu prawnego. Celem jego wydania jest zatem stwierdzenie, zgodnie ze stanem faktycznym, jaką pomoc otrzymał przedsiębiorca. Zatem w sytuacji, gdy mimo formalnego przyznania pomocy, nie została ona zrealizowana (np. przedsiębiorca nie przystąpił do spłaty należności zgodnie z ustalonym harmonogramem, w związku z czym umowa zostaje rozwiązana) lub została zrealizowana w części, konieczność zapewnienia zgodności treści zaświadczenia ze stanem faktycznym powoduje, że możliwe jest wydawanie zaświadczeń korygujących. Zgodnie z art 5 ust. 3a ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, nowe zaświadczenie o wartości faktycznie udzielonej pomocy wydawane jest przez organ udzielający pomocy w terminie 14 dni od dnia stwierdzenia tej okoliczności.

    
    

    

12. Co oznacza pojęcie wprowadzanie do obrotu produktów rolnych?

    Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis (Dz. Urz. WE L 379/5 z 28.12.2006) precyzuje pojęcie „wprowadzanie do obrotu produktów rolnych” jako posiadanie lub wystawiane produktu w celu sprzedaży, oferowanie go na sprzedaż, dostawę lub każdy inny sposób wprowadzania produktu na rynek, z wyjątkiem jego pierwszej sprzedaży przez producenta na rzecz podmiotów zajmujących się odsprzedażą lub przetwórstwem. Sprzedaż produktu przez producenta konsumentowi końcowemu uznaje się za wprowadzenie produktu rolnego do obrotu pod warunkiem, że następuje ona w odpowiednio wydzielonym do tego celu miejscu.

    
    

    

Do góry