Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów

Odpowiadając na to pytanie rozpatrzyć należy trzy sytuacje:

I. Przed akcesją zostały wydane decyzje o warunkach restrukturyzacji oraz decyzje o zakończeniu restrukturyzacji, - pomoc publiczna została udzielona i zrealizowana (nastąpiło stwierdzenie umorzenia należności) przed dniem akcesji, dlatego też w odniesieniu do tych przedsiębiorców nie jest konieczne podejmowanie jakichkolwiek działań prawnych - nie podlegają one ocenie Komisji Europejskiej.

II. Przed akcesją zostały wydane jedynie decyzje o warunkach restrukturyzacji - w chwili obecnej możliwe jest wydawanie przez właściwe organy restrukturyzacyjne decyzji o zakończeniu restrukturyzacji przedsiębiorstw. W związku z tym, iż w przedmiotowej sprawie miało miejsce udzielenie pomocy przed akcesją, nie podlega ona zgłoszeniu do KE, a tym samym nie stosuje się do niej przepisów rozdziału 2 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (tekst jednolity - Dz. U. z 2007 r. Nr 59, poz. 404) dotyczących postępowania notyfikacyjnego.

III. Przed akcesją nie zostały wydane decyzje o warunkach restrukturyzacji – pomoc nie powinna być udzielana bez stanowiska Komisji Europejskiej o jej zgodności ze wspólnym rynkiem (decyzja o warunkach restrukturyzacji, tym bardziej decyzja o zakończeniu restrukturyzacji nie powinny być wydawane bez decyzji KE). Przedmiotowa pomoc nie została jeszcze udzielona (przyrzeczona) pomimo, iż postępowanie w przedmiocie umorzenia należności publicznoprawnych zostało wszczęte przed akcesją. Z tego względu, podlega ona zgłoszeniu do KE jako pomoc nowa, zgodnie z art. 88 ust. 3 TWE, w trybie określonym ustawą o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej . Należy przy tym rozróżnić sytuację małych i średnich przedsiębiorców od sytuacji dużych przedsiębiorców:

 

• duży przedsiębiorca – zgodnie z art. 13 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, podmiot ubiegający się o pomoc powinien wystąpić do Prezesa UOKiK z wnioskiem o wydanie opinii o planowanej pomocy indywidualnej na restrukturyzację. Do przedmiotowego wniosku powinny być dołączone informacje, o których mowa w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 26 października 2004 r. w sprawie informacji przekazywanych Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w celu wydania opinii o planowanej pomocy publicznej (Dz. U. Nr 246, poz. 2467, ze zm.), plan restrukturyzacji (zawierający niezbędne elementy określone w ww. rozporządzeniu) oraz opinie podmiotu lub podmiotów udzielających pomocy (w szczególności organów restrukturyzacyjnych, o których mowa w ustawie o restrukturyzacji) o możliwości udzielenia pomocy na zasadach określonych w planie restrukturyzacji. Po wydaniu opinii o zgodności planowanej pomocy ze wspólnym rynkiem przez Prezesa UOKiK (lub w przypadku opinii o niezgodności planowanej pomocy ze wspólnym rynkiem, po podtrzymaniu przez podmioty udzielające pomocy zamiaru jej udzielenia) dokonana zostanie notyfikacja przedmiotowej pomocy do Komisji Europejskiej, zgodnie z art. 88 ust. 3 TWE, która oceni zgłoszony jej projekt pomocy biorąc pod uwagę postanowienia wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw (Dz. Urz. UE C 244, 1.10.2004). Należy przy tym zaznaczyć, iż pomoc nie może być udzielona (decyzja o warunkach restrukturyzacji nie może być wydana) do czasu wydania przez KE decyzji o jej zgodności ze wspólnym rynkiem;
  
  
• mały lub średni przedsiębiorca – możliwe jest udzielenie pomocy (wydanie decyzji o warunkach restrukturyzacji) bez konieczności jej indywidualnej notyfikacji do KE, na podstawie programu pomocowego opracowanego przez Ministerstwo Finansów (chyba że planowana pomoc, wraz z inną pomocą na restrukturyzację przewidzianą w planie, przekracza równowartość 10 mln euro lub przedsiębiorca ubiegający się o pomoc przejął aktywa przedsiębiorcy, który korzystał z pomocy na restrukturyzację, lub też przedsiębiorca ubiega się o udzielenie pomocy na restrukturyzację przed upływem 10 lat od zakończenia lub zaprzestania realizacji poprzedniego planu restrukturyzacji; we wskazanych sytuacjach konieczne jest dokonanie indywidualnej notyfikacji pomocy). Przedmiotowy program uzyskał w dniu 21 grudnia 2005 r. akceptację Komisji Europejskiej. Został on wprowadzony do polskiego porządku prawnego w formie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 września 2006 r. w sprawie szczegółowych warunków udzielania małym i średnim przedsiębiorcom pomocy publicznej na restrukturyzację niektórych należności publicznoprawnych (Dz. U. Nr 169, poz. 1202), które weszło w życie w dniu 10 października 2006 r. Należy jednakże zaznaczyć, iż zgodnie z § 14 ww. rozporządzenia, pomoc na restrukturyzację należności, na warunkach w nim określonych, mogła być udzielana do dnia 31 grudnia 2007 r. Władze polskie zwróciły się jednak do Komisji Europejskiej o przedłużenie tego terminu do dnia 9 października 2009 r. W chwili obecnej prowadzone jest postępowanie w tej sprawie. Oznacza to jednakże, iż obecnie nie jest możliwe udzielanie pomocy na podstawie ww. programu pomocowego. Dlatego też, postępowanie w sprawie udzielenia pomocy małym i średnim przedsiębiorcom powinno zostać zawieszone do czasu wydania stosownej decyzji przez Komisję Europejską w sprawie przedmiotowego programu pomocowego, lub też pomoc taka powinna być indywidualnie notyfikowana Komisji Europejskiej (tak jak jest to przewidziane dla dużych przedsiębiorstw).

 

Zobacz Szczegółowe wyjaśnienia w tym zakresie.

 

 

1. wartości pomocy indywidualnej udzielonej przedsiębiorcy przed dniem wejścia w życie ustawy o pomocy publicznej (czyli przed dniem 31 maja 2004 r.), jeżeli wartość tej pomocy, łącznie z wartością pomocy udzielonej przedsiębiorcy w okresie kolejnych 3 lat poprzedzających dzień jej udzielenia, nie przekraczała równowartości 100 tys. euro i nie podlegała opiniowaniu przez Prezesa UOKiK oraz
2. pomocy, której charakter de minimis został potwierdzony zaświadczeniem wydanym przez organ udzielający pomocy.

Należy jednocześnie wskazać, że ochrona prawna w postaci zachowania tajemnicy służbowej dotyczy również podmiotów, które uzyskały pomoc przed 31 maja 2004 r. tym bardziej, iż w ustawie z dnia 27 lipca 2002 r. o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców (Dz. U. Nr 141, poz. 1177) istniał przepis dotyczący ochrony informacji niejawnych.

Oceniając wsparcie udzielone podmiotowi na podjęcie działalności w transporcie należy zatem wziąć pod uwagę zakres planowanej działalności. Biorąc pod uwagę fakt, że w Polsce usługi transportowe wykonywane taksówkami mają charakter ściśle lokalny oraz wymagają uzyskania stosownej licencji, wsparcie udzielane podmiotom realizującym takie usługi nie będzie stanowiło pomocy publicznej w rozumieniu art. 87 ust.1 Traktatu WE.

Przykład wyliczenia pomocy de minimis udzielonej przedsiębiorcy przed wejściem w życie ustawy z 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. Nr 123, poz. 1291).

 

 

 

 

Tak. Zgodnie z ustawą z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ egzekucyjny pobiera za czynności egzekucyjne opłaty, których wysokość określono w ww. ustawie. Opłaty egzekucyjne oraz wydatki poniesione przez organ egzekucyjny stanowią koszty, które obciążają zobowiązanego. W przypadku, gdy zobowiązany jest podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą oraz spełnione są wszystkie przesłanki wynikające z art. 87 ust. 1 TWE, wówczas rozkładanie na raty i umarzanie kosztów egzekucyjnych stanowi pomoc publiczną. Dodatkowo należy wskazać, iż system rozkładania na raty i umarzania kosztów egzekucyjnych jest analogiczny do systemu rozkładania na raty i umarzania zobowiązań podatkowych. Ten ostatni uznawany jest za pomoc publiczną. Nie ma więc uzasadnienia dla odmiennego traktowania rozłożenia na raty i umorzenia kosztów egzekucyjnych i zobowiązań podatkowych.

Nie.
Zgodnie z ustawą o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, podmioty udzielające pomocy wydają beneficjentowi pomocy zaświadczenie stwierdzające, że udzielona pomoc publiczna jest pomocą de minimis. Zasadniczo zaświadczenie o pomocy de minimis wydaje się w dniu udzielenia pomocy, z wyjątkiem pomocy w formie ulgi podatkowej udzielanej na podstawie aktu normatywnego bez wymogu wydania decyzji. W tym przypadku zaświadczenie wydaje się w terminie 2 miesięcy od dnia udzielenia pomocy, przy czym beneficjent pomocy może wystąpić o wydanie zaświadczenia przed upływem ww. terminu.

 

Należy stwierdzić, iż przepisy ustawy i rozporządzenia wprowadzają obowiązek wydawania zaświadczeń o pomocy de minimis przez podmioty udzielające pomocy, nie pozostawiając w tym zakresie elementu uznaniowości. Można więc mówić w tym przypadku o obowiązku wydawania zaświadczeń z urzędu (mimo iż pomoc może być udzielana na wniosek). Również w sytuacji, gdy w treści decyzji zostaną zawarte wszystkie elementy zaświadczenia należy przyjąć, iż wydawana z urzędu decyzja zastępuje takie zaświadczenie. Co więcej nawet w przypadku, gdy beneficjent pomocy w formie ulgi podatkowej udzielanej na podstawie aktu normatywnego bez wymogu wydania decyzji wystąpi o wcześniejsze wydanie zaświadczenia należy przyjąć, iż nadal jest ono wydawane z urzędu. Wystąpienie beneficjenta pomocy o wcześniejsze wydanie zaświadczenia może bowiem jedynie skrócić czas oczekiwania na to zaświadczenie, co nie zmienia faktu, iż w przypadku braku takiego wystąpienia podmiot udzielający pomocy jest zobowiązany w terminie ustawowym wydać zaświadczenie z urzędu.

 

Biorąc pod uwagę powyższe wyjaśnienia oraz fakt, iż zgodnie ustawą o opłacie skarbowej podlegają jej tylko te zaświadczenia, które wydawane są na wniosek zainteresowanego, w ocenie UOKiK zaświadczenia o pomocy de minimis nie podlegają opłacie skarbowej.

W odniesieniu do mechanizmu udzielania pomocy publicznej w formie ustawowego zwolnienia z podatku od nieruchomości należy rozróżnić, ze względu na dzień udzielenia pomocy, pomoc udzielaną osobom fizycznym i osobom prawnym. W przypadku pomocy udzielanej osobom prawnym dniem udzielenia pomocy jest ten, w którym upływa termin złożenia deklaracji podatkowej tzn. 15 stycznia. Pomoc udzieloną takim podmiotom należy wykazywać w sprawozdaniu za pierwszy kwartał danego roku oraz w sprawozdaniu rocznym.

 

W przypadku osób fizycznych, które nie składają deklaracji podatkowych dotyczących podatku od nieruchomości, za dzień udzielenia pomocy należy uznać dzień, w którym upływa termin płatności kolejnej raty podatku tzn. 15 marca, 15 maja, 15 września i 15 listopada. Oznacza to, iż informacja o udzieleniu takiej pomocy powinna się znaleźć w każdym sprawozdaniu kwartalnym z odpowiednią datą (i analogicznie w sprawozdaniu rocznym).

 

W odniesieniu do kwestii uwzględniania w sprawozdaniach o udzielonej pomocy publicznej ewentualnych korekt składanych przez podatników w ciągu roku, dotyczących złożonych wcześniej deklaracji, wiedzieć należy, iż możliwość uwzględniania zaistniałych zmian (głównie w zakresie wartości udzielonej pomocy) istnieje w zakresie w jakim są one znane podmiotowi udzielającemu pomocy na dzień sporządzania sprawozdania rocznego. Z tego wynika, iż wszelkie zmiany, korekty i aktualizacje w stosunku do danych wykazanych w sprawozdaniach kwartalnych można uwzględnić w sprawozdaniu rocznym poprzez dokonanie aktualizacji odpowiednich pozycji lub ich usunięcie (np. w przypadku unieważnienia wydanych wcześniej decyzji).

Przez przedsiębiorcę w trudnej sytuacji ekonomicznej należy rozumieć przedsiębiorcę, który przy pomocy środków własnych oraz środków, jakie mógłby uzyskać od udziałowców, akcjonariuszy, wierzycieli lub z innych źródeł finansowania zewnętrznego, nie jest w stanie powstrzymać strat, które w przypadku nieotrzymania pomocy na ratowanie lub pomocy na restrukturyzację, doprowadziłyby do jego likwidacji w krótkiej lub średniej perspektywie czasowej. Przedsiębiorca jest w trudnej sytuacji ekonomicznej gdy:

 

• w przypadku spółki kapitałowej - wielkość niepokrytej straty z lat ubiegłych łącznie z wynikiem finansowym roku bieżącego przewyższa 50% wartości kapitału zakładowego i wielkość straty w ostatnim roku obrotowym przewyższa 25% wartości kapitału zakładowego,
• w przypadku spółki nie będącej spółką kapitałową - wielkość straty przewyższa 50% wartości majątku spółki, stanowiącego mienie wniesione jako wkład lub nabyte przez spółkę i wielkość straty w ostatnim roku obrotowym przewyższa 25% wartości tego majątku,
• są spełnione kryteria kwalifikujące przedsiębiorcę do wszczęcia wobec niego postępowania upadłościowego.

 

Jeżeli nie są spełnione warunki, o których mowa w lit. a) – c) przedsiębiorca może być uznany za będącego w trudnej sytuacji ekonomicznej w szczególności, gdy: posiada nadmierne zdolności produkcyjne, następuje wzrost start, zapasów lub zadłużenia, maleje obrót, zmniejsza się płynność finansowa, maleje wartość aktywów netto albo osiąga wartość zerową.

Tylko przedsiębiorca w trudnej sytuacji ekonomicznej może ubiegać się o pomoc na ratowanie lub na restrukturyzację.

Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie sprawozdań o udzielonej pomocy publicznej nie przewiduje oznaczenia kodowego określającego przeznaczenie pomocy publicznej udzielonej w ramach pomocy istniejącej w sektorze transportu. Jednocześnie, ww. pomoc powinna być wykazywana w sprawozdaniu o udzielonej pomocy publicznej. Pomoc ta może być wykazywana z zastosowaniem oznaczenia kodowego określonego dla danego przeznaczenia pomocy, o ile takie przeznaczenie można ustalić w oparciu o podstawę prawną udzielenia tej pomocy. Jeżeli natomiast nie byłoby możliwe przypisanie udzielonej pomocy do zgodnego ze wskazanym w ww. rozporządzeniu przeznaczeniem, mając na celu tymczasowe umożliwienie sporządzania sprawozdań oraz uwzględniając wymogi wprowadzanego systemu SHRIMP, można przyjąć dla celów sprawozdawczych oznaczenie kodowe przeznaczenia pomocy publicznej (kolumna 16 sprawozdania) udzielanej w ramach pomocy istniejącej w transporcie w postaci znaku „t”. Kwestia przedmiotowego oznaczenia pomocy udzielanej w transporcie zostanie uregulowana przy okazji najbliższej nowelizacji rozporządzenia.

Rozporządzenie Komisji Nr 69/2001 z dnia 12 stycznia 2001 roku w sprawie stosowania art. 87 oraz 88 Traktatu do pomocy de minimis, ma zastosowanie do pomocy udzielanej dla przedsiębiorstw prowadzących działalność we wszystkich sektorach z wyłączeniem sektora transportu oraz działalności związanej z produkcją, przetwarzaniem oraz wprowadzaniem do obrotu produktów wymienionych w załączniku I do Traktatu, zwanych dalej produktami rolnymi. Należy zwrócić uwagę, iż sformułowanie użyte w polskiej wersji rozporządzenia, tj. „wprowadzanie do obrotu”, nie jest całkowicie adekwatne do pojęcia zastosowanego w innych wersjach językowych tego rozporządzenia (np. ang. „marketing”, fr. „commercialization”, hiszp. „comercialization”). Użycie sformułowania „wprowadzanie do obrotu” może wskazywać na działalność handlową polegającą na sprzedaży hurtowej lub detalicznej produktów rolnych. Nieco inne jest jednak znaczenie słowa „marketing”, czy też „komercjalizacja”. W ujęciu klasycznym marketing to zespół działań podejmowanych przez przedsiębiorstwo ukierunkowanych na aktualne i potencjalne rynki zbytu określonych produktów lub usług. Komercjalizacja oznacza natomiast działania zmierzające do zapewnienia opłacalności określonych przedsięwzięć. Oba te pojęcia wskazują wyraźnie na działania, które poprzedzają sam akt sprzedaży produktów lub usług.

 

Przepisy określające warunki dopuszczalności pomocy w zakresie produkcji, przetwarzania oraz marketingu produktów rolnych zawarte są we Wspólnotowych wytycznych o pomocy publicznej dla sektora rolniczego, zwanych dalej wytycznymi. Wytyczne precyzują pojęcie przetwórstwa, przez które należy rozumieć wszelkie operacje dokonywane na produktach rolnych, w wyniku których uzyskany produkt zaliczany jest również do produktów rolnych, np. wytłaczanie soku z owoców. Niestety nie definiują one wprost pojęcia marketingu. Na podstawie pkt. 13 wytycznych można przyjąć, iż marketingiem produktów rolnych nazwać możemy wszelkie działania, których celem jest poprawa jakości tych produktów oraz lepsze dostosowanie sektora rolniczego do potrzeb klientów. Dotyczy to wszelkiego rodzaju usług doradczych, w szczególności: sporządzania analiz rynku, koncepcji produktu, analiz technicznych, analiz wykonalności projektu, wdrażania systemów zapewnienia jakości ISO 9000, ISO 14000 oraz HACCP, a także szkolenia pracowników w tym zakresie i wykonywania audytów środowiskowych. Z praktyki wynika, iż wyżej wymienione działania z reguły podejmowane są przez podmioty, które produkują i/lub przetwarzają produkty rolne.

 

Biorąc pod uwagę powyższe wyjaśnienia, w ocenie Urzędu, działalność handlowa, zarówno hurtowa jak i detaliczna produktami rolnymi, nie jest wyłączona spod możliwości udzielania pomocy de minimis, o ile nie jest powiązana pośrednio lub bezpośrednio z działalnością polegającą na produkcji lub przetwarzaniu produktów rolnych, przez co jej beneficjentem może być również podmiot prowadzący taką działalność. Z uwagi na liczne wątpliwości w tym zakresie oraz możliwości różnego interpretowania obowiązujących przepisów, Urząd zwrócił się do Komisji Europejską z prośbą o wyjaśnienie powyższej kwestii.

Rozporządzenie Komisji WE w sprawie zastosowania art. 87 i 88 TWE w odniesieniu do pomocy w ramach zasady de minimis stanowi, iż zgodnie z Porozumieniem Światowej Organizacji Handlu (WTO) w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych, nie stosuje się przepisów rozporządzenia do pomocy eksportowej lub pomocy warunkującej pierwszeństwo użycia produktów krajowych przed produktami importowanymi. Pomoc eksportową stanowi pomoc związana bezpośrednio z ilością eksportowanych produktów, utworzeniem i funkcjonowaniem sieci dystrybucyjnej lub pokryciem bieżących wydatków na prowadzenie działalności eksportowej. Jednocześnie, nie uznaje się za pomoc eksportową pomocy na pokrycie kosztów uczestnictwa w targach handlowych, bądź badaniach lub też kosztów usług konsultingowych potrzebnych do wprowadzenia nowego produktu lub już istniejącego produktu na nowym rynku. Odwołanie do tej definicji eksportu znalazło się we Wspólnotowych wytycznych w sprawie krajowej pomocy regionalnej, zgodnie z którymi pomoc operacyjna przeznaczona na promocję eksportu pomiędzy Państwami Członkowskimi jest wykluczona. Ponadto, zgodnie z Komunikatem Komisji do Państw Członkowskich na mocy artykułu 93 ust. 1 Traktatu WE dotyczącym stosowania art. 92 i 93 Traktatu do krótkoterminowego ubezpieczenia kredytów eksportowych, subsydia eksportowe mają bezpośredni wpływ na konkurencję na rynku pomiędzy rywalizującymi potencjalnymi dostawcami towarów i usług i w związku z tym Komisja Europejska nie aprobuje dopłat eksportowych w handlu wewnątrz Wspólnoty.

 

Biorąc pod uwagę powyższe, należy uznać, iż pod pojęciem eksportu, w świetle rozporządzenia o pomocy de minimis, należy rozumieć zarówno wymianę handlową między Państwami Członkowskimi, jak i wymianę handlową z państwem spoza Unii Europejskiej. W tym kontekście za towar krajowy należy uznać jedynie towar wyprodukowany na terenie danego Państwa Członkowskiego.

Zgodnie z art. 37 ust. 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. Nr 123, poz. 1291), podmiot ubiegający się o pomoc inną niż pomoc de minimis, jest zobowiązany do przedstawienia podmiotowi udzielającemu pomocy, wraz z wnioskiem o jej udzielenie, informacji o otrzymanej pomocy publicznej innej niż de minimis. Zakres informacji określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie informacji o otrzymanej pomocy publicznej innej niż pomoc de minimis (Dz. U. Nr 191, poz. 1960). Ponieważ zarówno obowiązek przedstawiania informacji o pomocy innej niż de minimis, jak i wzór formularza, na którym przedstawia się informacje określają przepisy ustawy i rozporządzenia, nie ma możliwości przedkładania przez podmiot ubiegający się o pomoc „skróconej” wersji formularza.

Dopuszczalne jednak wydaje się nieskładnie ww. formularza w przypadku, kiedy podmiot ubiegający się o pomoc, nie otrzymał wcześniej żadnej pomocy publicznej w związku z planowanym przedsięwzięciem. Art. 37 ust. 3 ww. ustawy wskazuje bowiem, iż chodzi o informacje o pomocy otrzymanej (czynność przeszła dokonana). Zatem jeżeli podmiot ubiegający się o wsparcie nie otrzymał wcześniej żadnej pomocy publicznej wówczas formularz go nie dotyczy. Jednocześnie, zgodnie z art. 37 ust. 5 ww. ustawy do czasu przekazania przez beneficjenta pomocy informacji o otrzymanej pomocy nie jest możliwe udzielenie kolejnej pomocy. W związku z tym, wskazane jest w tym wypadku złożenie oświadczenia, iż na określone przedsięwzięcie żadna pomoc nie była przez przedsiębiorcę uzyskana. Oświadczenie takie pozwoli wyeliminować ewentualne wątpliwości, czy beneficjent nie dopełnił obowiązku określonego w art. 37 ust. 3 ustawy, czy nie korzystał dotychczas z pomocy publicznej przeznaczonej na to samo przedsięwzięcie. Informacja o pomocy publicznej, w szczególności o jej wielkości i przeznaczeniu, jest bowiem niezbędna do oceny intensywności pomocy.

W art. 22k ust. 7 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r., Nr 14, poz. 176 z późn. zm.), w stosunku do małych podatników oraz podatników po raz pierwszy rozpoczynających prowadzenie działalności gospodarczej, przewidziano możliwość dokonywania jednorazowo odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych, zaliczonych do grupy 3-8 Klasyfikacji Środków Trwałych, z wyłączeniem samochodów osobowych, do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym równowartości kwoty 50 000 euro łącznej wartości tych odpisów. Przedmiotowe wsparcie zostało zakwalifikowane jako pomoc de minimis.

Jak wynika z art. 22k ust. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, pomoc w formie jednorazowo dokonywanych odpisów amortyzacyjnych udzielana jest w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa wspólnotowego dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis. Zgodnie z art. 1 pkt g rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis (Dz. Urz. UE L 379 z 28.12.2006), nie jest dopuszczalne udzielanie pomocy de minimis na nabycie pojazdów przeznaczonych do transportu drogowego podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą w zakresie drogowego transportu towarowego. W konsekwencji przyjąć należy, iż przewidziana w art. 22k ust. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych metoda amortyzacji środków trwałych nie może być stosowana w odniesieniu do pojazdów przeznaczonych do drogowego transportu towarowego nabywanych przez podmioty prowadzące działalność gospodarczą w zakresie drogowego transportu towarowego. Podkreślić należy, iż stosowanie odpisów amortyzacyjnych związane jest z nabyciem środka trwałego. Dokonanie jednorazowo odpisów amortyzacyjnych możliwe jest dopiero po wprowadzeniu środka trwałego do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (art. 22k ust. 8 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Tym samym, korzyść ekonomiczna wynikająca z zastosowania ww. metody amortyzacji możliwa jest dzięki nabyciu środka trwałego. Wprowadzona przez ustawodawcę preferencyjna metoda amortyzacji jest jednym z instrumentów podatkowych mających na celu ułatwienie rozpoczęcia działalności gospodarczej oraz jej rozwój w przypadku małych podatników.

Mając na względzie cel wprowadzenia preferencyjnej metody amortyzacji przewidzianej w art. 22k ust. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jak również to, iż ww. instrument podatkowy wiąże się nierozerwalnie z nabyciem środka trwałego, uznać należy, iż nie może on być stosowany w odniesieniu do pojazdów przeznaczonych do drogowego transportu towarowego nabywanych przez podmioty prowadzące działalność w sektorze drogowego transportu towarowego.